خزون احساساتم رسیده...

جوونه های کلامم یخ زده...

خشکیدم...

کوله بار دلتنگیهامو به دوش کشیدم...

میروم تا به خلوتی رسم...

که بی من بودن را جشن بگیری...

و من زبی تو بودن فصلی شوم همیشگی سرد...

خداحافظ...

تک و تنها توی کوچه پس کوچه های خیال قدم میزنم...

وتو چه معصومانه از پشت پنچره خیال مرا میبینی...

و من محتاج گرمای آن سوی شیشه..

و تو عاشق برفهای سفید زیر پام...

بمان...

نگو این قانون است...

زهر آمدن را باید...

رفتنی بی چرا و چون است...

چشمانت را ببند...

میخواهم گریه کنم...

گوشهایت را بگیر...

هق هق سر دهم...

قراری واسه همه عمر...

واسه یه عمر نداشتن تو...

ز فراموشی

              خاموش شدم...       

تن سرما زده ام رابا

                         ژاکتی مهربان گرم میکنم...